3 jun 2008

Lejanía sin distancias.



Siento una sensación de agobiante tristeza.
Es la lucha diaria que me detine en queja,
es abrazar la distancia…la misma que más me aleja
de una dulce ensoñación revestida de tibieza.


Es la noche que se acerca con su llanto,
con sus muecas, inconstante quebranto
que a mi alma tiene presa.


Desierta de sentimientos….frialdad su compañera
desabrigo de emociones…sutilezas…
un dolor que cala hondo…una brisa que no llega.


Siento que el tiempo pasa, iniquidad y torpeza.
Que necedad es volar hacia la sima…
aferrarse a los sueños y ver que son de algodón
dibujados en la arena…y perlas blancas, étereas
desdibujando anhelos convertidos en quimeras.


Despojar al corazón, liberarlo de coherencia.
Desnudez de los sentidos…convertidos en simplezas.
Vana es la sensación…que no depone mi tristeza…


Por todo esto Dulce Amor. ¡Perdóname tanta incoherencia!


María del Carmen Menéndez García

George Michael - Waiting for that day




Cada dia te veo en alguna otra cara
Ellas me sonrien, me hablan un rato
Intentar coger tu lugar
Mis recuerdos me ayudan mucho

Estoy sentado arriba en esta montaña pensando
Tu eres tonto
porque no bajas
y buscas a otra
a otra…
Mis recuerdos me ayudan mucho

No es solo que acabamos de romper
No es solo que fue ayer
pero si es algo que no puedo explicar
algo en mi necesita este dolor
ahora se que no voy a volver a verte

vamos ahora
Tengo que ser fuerte ahora

Todo el mundo habla de esta nueva decada
como cuando tu dices los numeros magicos
entonces di solo adios
a las cosas estupidas que hiciste
ohh..mis recuerdos me ayudan mucho

Sabes que..
los años pasan
Algo de nosotros cambiara nuestras vidas
Algo de nosotros no tiene nada mas que enseñar
nada mas, cariño
solo recuerdos

y si estas heridas
que nos hemos hecho a nosotros mismos
no se realmente
como mi pobre corazon me hubiese podido proteger
pero si tengo que llevar conmigo este dolor
y tu no vas a compartir la culpa
me merezco verte de nuevo

vamos ahora
tu no tienes que se fuerte ahora
vuelve

vuelve conmigo
hare que valga la pena
vuelve hacia mi
echo de menos tu beso
echo de menos tu sonrisa
eres la paz que busco
no seras mia hasta que tu digas que si
no me hagas esperar hasta ese dia
lo se, lo se, lo se
se que escuchas las palabras que te digo

No siempre puedes tener lo que quieres….




2 jun 2008

Avui va per tu.



Uf! Per on començar… nose per que… avui que tot just fa 7 anys!

Potser per això per que el numero 7 és el meu favorit.

Ostres però em costa de creure amb lo forta que sòc.

Bè, però està clar que sòc humana, no una màquina.

Així doncs Jordi, el dia d’avui quedarà amb mi per sempre.

Bè, se que amb tu tambè des d’on siguis.

Nosaltres el varem triar i el varem disfrutar però sobretot compartir.

Compartir: Tal i com disfrutavem més de les coses.

Necesito que em facis forta, que em portegeixis.

Que m’enviis algú que em cuidi, em mimi, m’estimi (a ells tambè).

Que em faci feliç que el fem feliç.

Gràcies per tot alló que en poc temps em vas donar i que va ser tant…

Et dedico la primera cançó que varem ballar plegats aquell dia… avui fa 7 anys.

Audio: Vaya con Dios – What’s a woman
http://es.youtube.com/watch?v=zNRvI_PXWHg

30 may 2008

ALBERT ESPINOSA



Albert Espinosa és enginyer industrial, guionista, actor i director de cinema i teatre .

La seva vida va canviar quan als 13 anys li varen diagnosticar càncer, als 14 li varen amputar una cama, als 16 el pulmó esquerre i als 18 part del fetge.

Va passar 10 anys entrant i sortint dels hospitals i quan li varen dir que s’havia curat i no havia de tornar més a l’hospital, va tenir por perquè es va adonar que el millor que ell sabia fer era lluitar contra el càncer.

La seva malaltia li va ensenyar moltes coses, li va ensenyar que morir no és trist, que el que és trist és no viure i des de llavors, els seus guions de teatre i cinema han explicat que el càncer et regala vida, que en els hospitals hi hauria d’haver jocs i piscines per no morir-se d’avorriment , que tenim dret a estar tristos, això també és viure!, que als malalts se’ls ha de preguntar per la seva malaltia, però que, sobre tot, s’ha de VIURE.

El món groc/El mundo amarillo és el llibre d’Albert Espinosa, es el seu món , la seva forma de compartir la seva filosofia, es tot el que podem veure en els seus guions. És, sobre tot, una filosofia, una forma de viure. És la nova forma que l’Albert te de veure la vida després de la seva malaltia, son els temes que apareixen a la majoria de les seves pel•lícules : Tu vida en 65’, Va a ser que nadie es perfecto o Planta 4ª. El món groc, per definir-lo en poques paraules, és aplicar las ensenyances que va aprendre en els seus 10 anys amb càncer a una vida sense càncer.

-Gràcies Albert per existir- E.

"M' AGRAE"


27 may 2008

UN NUEVO DIA



Amanece.
El sol entre las nubes. Quiere radiar.
Quiere brillar.

Amanece.
La playa lo espera. Al señor astro.
Para bailar.

Las olas.
Danzan al ritmo que los rayos despuntan.
Lentamente. Suavemente.

Las olas.
Acarician la playa.
Brillan. Se mueven.

El horizonte.
A veces cercano. A veces lejano.
Siempre infinito.

El horizonte.
Allí. Aquí.
Perpetuo.

La playa.
Tierna. Blandita.
Húmeda.

La playa.
Acariciada por las olas.
Iluminada por el Sr. Astro.

El día.
Nuevo. Brillante.
Energético.

El día.
Sonríe. Se levanta.
Positivo. Optimista.

Tu: las olas, el horizonte, la playa, el día.

Yo: el sol.

Me levanto para iluminar tu playa, calentar tu mar, apaciguar tus olas.

Para hacer brillar tus días, nuestros días.

23 may 2008

18 may 2008

Mirada Dulce "oooo"



No sé por que me quejo. No debo. Me parece que disfruto de lo que puedo y cuando puedo al máximo. Pero además con gente fantastica como “ooooo”.

Una buena cena, una buena conversación, un buen vino... pero lo mejor... la compañía. Que agustito. De verdad.

Unas copas, risas, punta tacón, miradas complices, olores, sensaciones, tabaco, y todo mojado en alchool, mucho alchool... demasiado. Pero en todo momento disfrutando. Jijijiijj

Pase lo que pase estoy contenta, por que he vivido, me he sentido feliz. He disfrutado.
Todo aquello que no se puede comprar con dinero és lo que más valoro, porque no tiene precio, no lo venden. Para todo lo demás MsterCard, jajaja. (ya me río sola).

Gracias una y mil veces. Gracias de corazón.

15 may 2008

TEMPUS FUGIT



Avui tinc ganes d'escriure. No tinc ganes de parlar, tinc ganes d 'escriure.
M'ha tocat a mi. Ho acepto, quin remei. No és just. Però que hi farem.
Hi ha tantes coses injustes a la vida...
Ara penso el temps que s'envà i ja no tornarà: Tempus Fugit.

Son molt petits, és el que em toca. Ja vindràn altres temps, però mentrestant el temps passa...
I necessito viure. Viure més. Més experiencies, més vivencies. Potser California m'ho donarà.
De vegades penso en quanta gent afortunada que no ho valora prou.

Ser feliç.

Jo cada dia he de fer l'esforç per ser-ho. Per pensar en positiu, per buscar il.lusions.
No t'ho imagines el que em costa. Últimament bastant. Em sento dins un pou molt profund sense ganes de sortir-ne. Un pou fosc, humit. Ningú em veu, ningú em sent, ningú em troba a faltar...

I jo que sè!!!!!

Se'm acaben els recursos per tirar de mi mateixa. De vegades eufòrica de vegades trista, molt trista.

L'equilibri.

Exploto a plorar. Sentada davant l'ordinador pensant tot el mòn que està allà fora, esperant-me...

Però m'entrestant aquí estic, és el que em toca. Ells em necessiten.
He sortit del mes gros. Aquesta vegada ho tornaré a conseguir però mentrestant...

Voldria que algú estigues compartint amb mi tot el que la vida et dona. Però no es fàcil. Masses peçes que han d'encaixar.

I m'entrestant el temps passa, el temps fuig...

“La vida es lo que nos pasa mientras nosotros hacemos planes.”
John Lennon

12 may 2008

"LA DANCINGS"


Así me llamaban hace unos años cariñosamente los amigos.

La verdad es que siempre me ha gustado bailar, siento la música, mucho..."under my skin".


Ayer día o mejor noche de dancings... me encantó, lo disfruté muchísimo y además en muy buena compañía.


Gracias. Espero repetir.

7 abr 2008

Doncs no...


Doncs no vull q aixó acabi.

Va formar part de la meva vida i hi seguirá formant.

Cada cosa té el seu moment i el seu lloc. Res es perque si!
La vida gira, el món també, o potser no... som nosaltres que el fem girar.
La nostra força l'impulsa...Peró de vegades un gir inesperat el fa aturar.
I poc a poc el tornem a fer girar pero aquesta vegada cap a un altra direcció.

24 oct 2007


¡¡¡ That's ALL!!!

Así es como acaba mi blog...hasta aquí todo lo que me mantuvo viva una etapa de vida. Escribir mis pensamientos, mis sensaciones, mis alegrias y sobretodo penas.

Lo he compartido contigo, si tu, el/la que está leyendo estas lineas. A partir de ahora solo escirbo para mi.

La Esther cybernetica, de la red, virtual, vuelve a ser de carne y huesos.

Solo añadir un precioso poema que una vez alguien a quien quiero mucho me dejo en mi blog.

Gracias.

¡Queda prohibido!

¿Qué es lo verdaderamente importante?,
busco en mi interior la respuesta,
y me es tan difícil de encontrar.

Falsas ideas invaden mi mente,
acostumbrada a enmascarar lo que no entiende,
aturdida en un mundo de irreales ilusiones,
donde la vanidad, el miedo, la riqueza,
la violencia, el odio, la indiferencia,
se convierten en adorados héroes,
¡no me extraña que exista tanta confusión,
tanta lejanía de todo, tanta desilusión!.

Me preguntas cómo se puede ser feliz,
cómo entre tanta mentira puede uno convivir,
cada cual es quien se tiene que responder,
aunque para mí, aquí, ahora y para siempre:

Queda prohibido llorar sin aprender,
levantarme un día sin saber qué hacer,
tener miedo a mis recuerdos,
sentirme sólo alguna vez.
Queda prohibido no sonreír a los problemas,
no luchar por lo que quiero,
abandonarlo todo por tener miedo,
no convertir en realidad mis sueños.

Queda prohibido no demostrarte mi amor,
hacer que pagues mis dudas y mi mal humor,
inventarme cosas que nunca ocurrieron,
recordarte sólo cuando no te tengo.

Queda prohibido dejar a mis amigos,
no intentar comprender lo que vivimos,
llamarles sólo cuando los necesito,
no ver que también nosotros somos distintos.

Queda prohibido no ser yo ante la gente,
fingir ante las personas que no me importan,
hacerme el gracioso con tal de que me recuerden,
olvidar a todos aquellos que me quieren.

Queda prohibido no hacer las cosas por mí mismo,
no creer en mi dios y hallar mi destino,
tener miedo a la vida y a sus castigos,
no vivir cada día como si fuera un último suspiro.

Queda prohibido echarte de menos sin alegrarme,
odiar los momentos que me hicieron quererte,
todo porque nuestros caminos han dejado de abrazarse,
olvidar nuestro pasado y pagarlo con nuestro presente.

Queda prohibido no intentar comprender a las personas,
pensar que sus vidas valen más que la mía,
no saber que cada uno tiene su camino y su dicha,
sentir que con su falta el mundo se termina.

Queda prohibido no crear mi historia,
dejar de dar las gracias a mi familia por mi vida,
no tener un momento para la gente que me necesita,
no comprender que lo que la vida nos da, también nos lo quita.

Alfredo Cuervo Barrero

23 sept 2007

LA VIDA


Uf! la vida... ningù em va dir que podria ser tant complicada...ni tant bonica a la vegada.

Però carai!! VISCA LA VIDA!!!
Jo la tinc, sòc jove, tinc il.lusions, salut, persones que m' estimem, persones que estimo...

La vida em dona molt... encara que un dia em va pendre tant... però tot i així segueixo dient:
VISCA LA VIDA!!!!

I tu? Estimes la vida? I la vida que tens? T'agrada? Això és el que importa...tenir la vida que un vol, encara que no sempre és fàcil.

A mi no m'importa, m'esforçarè tant com calgui per tindre la vida que vull. I ara la pregunta és... i què es el que vull? Doncs tambe és important tindre clara la resposta... jo ho la se!!

Vull ser feliç, fer feliç, viure feliç, ser, sentir, riure, plorar, il.lusionar-me, compartir,..però per sobre de tot VIURE!!! no a qualsevol preu... sinò no tindria sentit.

Gràcies per donar-me vida, a tots vosaltres, cadascú em regala un troç i jo sòc el TOT de tots aquets trossos.

Però espero tambè ser un dels vostres trossos. Gràcies.
I repeteixo... VISCA LA VIDA!

24 jul 2007

DISCURSO STEVE JOBS



Impresionada... así me quedé al ver el discurso de Steve Jobs.

El discurso se enmarca en el cierre de graduación de la Universidad de Standsford.
No tiene desperdicio, además de verlo tres veces, también he tomado apuntes y me gustaría que estuviera en mi blog para poderlo compartir con vosotros.
Steve plantea su discurso basandose en tres historias:

1-CONECTAR LOS PUNTOS

  • “No puedes conectar los puntos hacia adelante, sólo puedes hacerlo hacia atrás”.
  • “Hay que confiar que los puntos se conectarán alguna vez en el futuro. Hay que confiar en algo: tu instinto, el destino, la vida, el karma,...”
  • “Creer que los puntos se unirán te darán la confianmza de confiar en tu CORAZÓN”


2-EL AMOR Y LA PERDIDA

  • “...supe pronto en mi vida que era lo que más deseaba hacer”.
  • “Lo que había sido el centro de toda mi vida adulta se marchó y fue debastador...pero aún amaba lo que hacía... aún estaba enamorado”
  • “El Peso del éxito se convirtio en la Ligereza de un Principiante”.
  • “A veces la vida te da en la cabeza con un ladrillo”
  • “Encontrad que es lo que amais para poder hacer un trabajo GENIAL”
  • “No os conformeis. Como en todo lo que tiene que ver con el corazón, lo sabreis cuando lo hayais encontrado”.
3-LA MUERTE
  • “Si vives cada día como si fuera el último, algún día tendrás razón”
  • “Recordar que vas a morir és la mejor forma que conozco de evitar la trampa de pensar que tienes algo que perder”.
  • “Nadie quiere morir, la muerte es el destino que todos compartimos”. “ La muerte es posiblemente el mejor invento de la vida”.
  • “Vuestro tiempo es limitado, así que no lo gasteis viviendo la vida de otro”
  • “Tened el coraje de seguir a vuestro corazón y vuestra intuición”

“SIGUE HAMBRIENTO, SIGUE ALOCADO”
Un saludo enorme a mis lectores.